Adam Białoszyński
Biografia
Adam Białoszyński urodził się 18 grudnia 1890 roku w Poznaniu. Syn Wojciecha i Agnieszki spędził dzieciństwo przy ulicy Żurawie 7/5.
Około 1910 roku powołany do niemieckiej marynarki wojennej, pełnił służbę w okresie zaboru pruskiego, a podczas I wojny światowej trafił na pokład krążownika SMS Preussen. W maju 1918 roku zdezerterował i wrócił do organizowania IV Kompanii Marynarzy Powstańców Wielkopolskich w Poznaniu.
Podczas powstania wielkopolskiego IV Kompania zdobyła koszary 47 pułku piechoty, ostrzeliwała koszary i dworce, a w czasie walk był ranny w głowę. Po akcji prowadził kompanię marynarzy na front północny w 1919 roku, a dowodzona przez niego jednostka liczyła około 300–500 marynarzy; zginęło wielu, a on sam został ciężko ranny.
Po zakończeniu walk awansował na stopień kapitana Wojska Polskiego i pełnił funkcje komendanta Dworca Głównego w Poznaniu, dowódcę III Batalionu 73 Pułku Piechoty w Kępnie oraz uczestniczył w III powstaniu śląskim. Służył w pułku do 1923 roku i powrócił do Poznania. W 1921 ożenił się z Zofią Jagodzińską z Psarskich; mieli kilkoro dzieci. W latach 1923–1939 zajmował się rolnictwem, był także fundatorem i działaczem instytucji związanych z żeglarstwem, m.in. pomocy społecznej i szkół.
W 1932 roku brał udział w odsłoniciu Pomnika Wdzięczności Chrystusa Króla w Poznaniu; był fundatorem i członkiem nadania aktu erekcyjnego Szkoły Podstawowej w Kiekrzu. IV Kompania Marynarzy Powstańców Wielkopolskich ufundowała także swój sztandar w 1933 roku. Był też inicjatorem i współtwórcą Poznańskiego Klubu Morskiego LOK oraz Koła Rodzin Marynarzy Powstańców Wielkopolskich 1918-1919.
W 1939 roku ukrył mundur powstańczy i dokumenty; podczas II wojny światowej został wysiedlony do Chełmna Lubelskiego, a następnie do Putonowic i Ewusina, gdzie działał w Armii Krajowej. Wiosną 1945 roku powrócił do Psarskiego i zmarł 12 lipca 1949 roku w Poznaniu; pochowany 15 lipca 1949 r. w Kiekrzu.