Franciszek Bażyński
Biografia
Franciszek Bażyński, ur. 1 marca 1801 w Poznaniu, był synem bednarza Jana Nepomucena i Marianny z Burzyńskich. Dzięki staraniom ks. Piotra Mantheja trafił do szkoły przy seminarium duchownym, a następnie ukończył Gimnazjum św. Marii Magdaleny. W wieku 20 lat wstąpił do seminarium duchownego w Poznaniu, następnie studiował teologię we Wrocławiu, gdzie w roku 1824 otrzymał święcenia kapłańskie. W tym samym roku wrócił do Poznania, gdzie w październiku 1824 r. objął wikariat przy poznańskim kościele św. Wojciecha. W roku 1826 został proboszczem parafii w Ceradzu Kościelnym.
Po 1831 roku nawiązał kontakty z emisariuszem Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, za co w dniu 26 stycznia 1836 r. został uwięziony w Hausvoigtei w Berlinie za rzekome przynależenie do tajnej organizacji. Po 2–letnim procesie wyrokiem sądu skazany na 15 lat twierdzy w Magdeburg. Zwolniony na mocy amnestii w 1840, a w 1841 został proboszczem w Niepruszewie, a od roku 1845 w Lwówku. W 1848 został posłem na sejm i był nim również w latach 1850–1852.
W roku 1849 powołany na proboszcza parafii św. Wojciecha w Poznaniu, a w 1850 został mianowany radcą konsystorskim. Jesienią 1863 roku założył w Poznaniu Wydawnictwo Dobrych i Tanich Książek dla ludu, lecz w 1873 roku władze pruskie nakazały likwidację tej oficyny, a Bażyński został skazany na 2 tygodnie więzienia. Własnym sumptem zaopatrywał biblioteki ludowe, a w 1874 roku wraz z Franciszkiem Chłapowskim założył w Bytomiu bibliotekę Czytelnia Bytomska.
Zmarł w 1876 roku w Poznaniu. Trumna z jego prochami spoczęła w krypcie Zasłużonych w podziemiach kościoła św. Wojciecha w Poznaniu.