Janusz Ballenstedt
Biografia
Janusz Ballenstedt urodził się 5 marca 1921 roku w Poznaniu. Był polskim architektem, publicystą, wykładowcą i teoretykiem architektury. Był synem Adama Ballenstedta i Marii Wiewiórowskiej. W 1939 ukończył Liceum w Poznaniu, brał udział w kampanii wrześniowej jako ochotnik w 15. Pułku Ułanów. Po wysiedleniu rodziny w 1940 roku przeniósł się do Krakowa, gdzie pracował jako technik w Generalnej Dyrekcji Kolei Wschodniej. Maturę zdał jako eksternista w 1945 roku. Studiował architekturę na Politechnice Krakowskiej, którą ukończył w 1949 roku.
W latach 1947–1951 był asystentem na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Od 1960 roku pracował jako wykładowca na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, prowadząc wykłady z historii i teorii architektury oraz historii kultury europejskiej. W 1950 roku przebywał we Francji na stypendium rządowym, a w Paryżu w 1950 roku zorganizował wystawę swoich prac. W latach 1948–1950 był projektantem w Centralnym Biurze Projektów Budownictwa Przemysłu Węglowego oraz w Centralnym Biurze Projektów Architektonicznych i Budowlanych.
Od 1951 roku pracował w Biurze Projektowym Budownictwa Ogólnego „Miastoprojekt” w Krakowie. Należał m.in. do zespołu architektów projektujących Nową Hutę. W latach 1952–1959 jako członek Związku Polskich Artystów Plastyków podjął własną wolną praktykę projektując i kierując realizacjami licznych wystaw w kraju i za granicą. W 1962 roku otworzył przewód doktorski pod kierunkiem prof. Juliusza Żórawskiego na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, którego nigdy nie sfinalizował. W 1964 roku został zaangażowany do zorganizowania IV Katedry Form Funkcyjnych Wydziału Malarstwa i Grafiki ASP w Krakowie - Oddział Grafiki w Katowicach. Opracował szczegółowy program dydaktyczny nowego kierunku nauczania oraz zaprojektował pawilon wydziału. W 1970 roku wyjechał na stałe do Francji, gdzie rozpoczął pracę projektową i wykładał historię architektury europejskiej na Ecole Speciale d’Architecture.
Projekty i realizacje: projektował i realizował obiekty dla górnictwa węglowego oraz obiekty użyteczności publicznej. Brał udział w konkursach architektonicznych. Centrum Administracyjne Kombinatu Nowa Huta (współautorzy – Marta IngardeniJanusz Ingarden) (1950–1955); Gmach Biura Studiów i Projektów Górniczych, Katowice, Pl. Grunwaldzki (przed 1960); projekt rozbudowy siedziby Centralnego Zarządu Przemysłu Węglowego w Katowicach (1948); projekt biurowca Centralnego Zarządu Biur Projektowo-Montażowych w Katowicach (1949); projekt Poczty Głównej w Zakopanem (1958); projekt kościoła w Zawoi (1958); trzy domy mieszkalne na Krupówkach w Zakopanem (1959); wnętrza Miejskiego Domu Kultury „Kazimierz” w Sosnowcu (freski, sgraffito, rzeźba, współpraca Bogdan Kotarba) (1962–1966); projekt pawilonu dla Ministerstwa Chemii (1962); projekt zagospodarowania terenów Głównego Instytutu Paliw Naturalnych w Katowicach (1949); projekt zbiornika wody w Lasku Wolskim w Krakowie (1960); typowy projekt cechowni (żelbetowa 30 x 30 m) (1951); fabryka w Avallon (Francja); fabryka w Auby (Francja); projekt żyrandoli w kościele w Kętrzynie; projekt wnętrza PAST-y w Warszawie. W 1964 roku zaangażowany w utworzenie IV Katedry Form Funkcyjnych ASP Kraków – Oddział Grafiki w Katowicach i zaprojektował pawilon wydziału.
W 1970 roku Ballenstedt wyjechał na stałe do Francji, gdzie prowadził projekty i wykłady z zakresu historii architektury europejskiej. Zmarł 8 stycznia 2005 roku w Dannemois; został pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu.