Karl Anton Augustin Bistrzycki
Biografia
Urodził się w 1862 roku w Poznaniu, jako najmłodszy z czterech dzieci w rodzinie kupieckiej; rodzicami byli Józef Bistrzycki i Tekla Wunsch.
W Poznaniu ukończył gimnazjum i 13 marca 1882 roku zdał egzamin maturalny. Rok wcześniej to samo gimnazjum ukończył Stanisław Kostanecki.
W 1882 roku rozpoczął naukę na wydziale nauk przyrodniczych Uniwersytetu w Berlinie. Jego nauczycielami byli Oskar Döbner, Rudolf Heinrich Finkener, Robert von Helmholtz, August Wilhelm von Hofmann, Hans Landolt, Carl Liebermann, Simon Schwendener, Ferdinand Tiemann i inni. W laboratorium prof. Finkenera przy Akademii Górniczej odbył ćwiczenia przygotowawcze z chemii nieorganicznej i analitycznej, a w laboratorium prof. Liebermanna przy Wyższej Szkole Technicznej w Berlinie-Charlottenburgu ćwiczenia z chemii organicznej. W 1885 roku został asystentem wykładowcą, w 1886 roku drugim asystentem, a w 1888 roku pierwszym asystentem prof. Liebermanna. Rozprawę doktorską Über die Opian- und die Phtalaldehydsäure przedstawił 15 lutego 1892 roku. W listopadzie został Privatdozentem.
Należał do Niemieckiego Towarzystwa Chemicznego i był stałym referentem na jego zebraniach. Później ściśle związał się z założonym w 1901 roku Schweizerische Chemische Gesellschaft. Był stałym współpracownikiem czasopisma Helvetica Chimica Acta.
14 kwietnia 1896 roku został profesorem chemii organicznej i analitycznej na Uniwersytecie we Fryburgu, gdzie powierzono mu kierowanie laboratorium chemicznym na nowo powstałym wydziale nauk przyrodniczych. Przez następne miesiące zajmował się pracą administracyjną, organizując pracę laboratorium, mieszczącego się w dawnym składzie broni. 4 listopada 1896 odbyło się otwarcie pracowni, w której Bistrzycki razem z jedenastoma studentami kontynuował prace rozpoczęte w Berlinie.
Bistrzycki był lubianym i cenionym nauczycielem, oddanym swojej pracy. Studenci określali go mianem Papa Bistrzycki. Zabraniał on w laboratorium zajęć niezwiązanych z chemią, np. czytania gazet, jako naruszających genius loci pracowni.
Do przyjaciół Bistrzyckiego należeli Stefan Niementowski i Marceli Nencki. We Fryburgu Bistrzycki zawarł znajomość z Ignacym Mościckim. Jednym z asystentów Bistrzyckiego był Chaim Weizman. Doktorantami Bistrzyckiego byli m.in. Julian Flatau, K. Tymieniecki, Jan Wedel, Zofia Zaleska, Kazimierz Nencki, Czamański, Sienicki, St. Jabłoński, Elżanowski, Borzuchowski, Sobolewski i Namysłowski. Spośród uczniów stanowiska akademickie zajmowali m.in. William J. Wohlleben, Hugo Simonis, Paul Cardinaux i Joseph-Julian Guntensperger.
W kwietniu 1892 roku poślubił Franciszkę Kliszczyńską z Poznania. Szczęśliwe małżeństwo pozostało bezdzietne.
W związku z pogarszającym się stanem zdrowia, w 1933 roku przeszedł na emeryturę. Wcześniej zrzekł się godności rektora uniwersytetu. Do śmierci w 1936 roku opiekowała się nim żona. Zmarł 5 września 1936 roku po długiej chorobie. Pochowany jest na cmentarzu komunalnym we Fryburgu.