Mateusz Bembus
Biografia
Mateusz Bembus urodził się w 1567 roku w Poznaniu w rodzinie mieszczańskiej. Pobierał wykształcenie w poznańskim kolegium jezuickim, gdzie ukończył kurs filozoficzny. W 1587 wstąpił do Towarzystwa Jezusowego w Krakowie. Prowadził zajęcia w kolegiach jezuickich w Jarosławiu i Poznaniu. Studiował teologię na Akademii Wileńskiej (1592–1596). W 1596 przyjął święcenia kapłańskie w Wilnie. W 1598 wrócił do Poznania. Od 1602 prowadził tu kursy filozoficzne dla kleryków. Ponownie wyjechał do Wilna i w 1605 znów wrócić do Poznania, gdzie wykładał teologię scholastyczną.
W latach 1611–1618 pełnił obowiązki kaznodziei króla Zygmunta III Wazy, zyskując szerokie uznanie jako płomienny mówca i społecznie zaangażowany duchowny. Bronił chłopów przed wyzyskiem, krytykował samowolę szlachty, sprzeciwiał się pojednaniu z innowiercami, lecz wspierał unię z prawosławiem. Po odejściu ze stanowiska wyjechał do Rzymu (1618–1619), a po powrocie do Poznania w latach 1620–1623 był rektorem kolegium jezuitów. Następnie objął funkcję prepozyta domu profesorów w Krakowie. W 1625 zarządzał polską prowincją jezuitów.
Ostatnie lata życia spędził na porządkowaniu dorobku naukowego i teologicznego; zły stan zdrowia i wiek utrudniły ukończenie dzieła. Pod koniec życia wycofał się z życia publicznego. Jego wychowankiem był Władysław Czarnkowski herbu Nałęcz III. Był autorem łacińskojęzycznej tragedii Antitemiusz (Antithemius seu Mors peccatoris), napisaną w latach 20. XVII wieku, która trafiła do rękopiśmiennego kodeksu Tragediae sacrae.