Stefan Marian Andrzejewski
Biografia
Urodzony w Poznaniu Stefan Andrzejewski był synem Stefana – Naczelnnego Sekretarza Sądu Okręgowego w Poznaniu, oraz Marii z Bartorzów. Po ukończeniu szkoły handlowej w Poznaniu działał w Towarzystwie Tomasza Zana. 1 czerwca 1917 został wcielony do armii pruskiej (20 pułk artylerii lekkiej w Poznaniu) i walczył we Francji, gdzie został ranny.
Po wybuchu powstania wielkopolskiego dołączył do walk ulicznych w Poznaniu, współtworzył artylerię powstańczą i służył pod dowództwem Kazimierza Nieżychowskiego. Uczestniczył w bitwie o Ławicę i zdobyciu portu lotniczego, brał także udział w bitwach pod Szubinem, Kcynią, Paterkami i Rynarzewem.
W marcu 1919 wyruszył na pomoc walczącym o Lwów, a po powrocie do Poznania został niebawem wysłany z 1. pułkiem artylerii lekkiej do Bydgoszczy. W maju 1920 ranny w wojnie z bolszewikami. Do 1926 służył w 15. pułku artylerii polowej, a następnie w 7. pułku artylerii ciężkiej. W 1932 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem i pełnił funkcje w korpusie oficerów rezerwy artylerii oraz w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Gdynia.
Podczas II wojny światowej był ponownie zmobilizowany, walczył pod Kutnem, a po ucieczce z niewoli niemieckiej pracował w Banku Rolnym w Warszawie. Po wojnie pełnił funkcje w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, a następnie w Urzędzie Rady Ministrów. W latach 1962–1964 kierował Krajową Komisję Weteranów Powstania Wielkopolskiego przy Zarządzie Głównym ZBOWiD-u. W 1969 przeszedł na emeryturę, a do śmierci mieszkał w Warszawie, pozostając aktywnym członkiem środowiska powstańców wielkopolskich. W 1972 został mianowany kapitanem. Zmarł 13 czerwca 1996 i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powątkach (kwatera C7-1-38).
Stefan Andrzejewski był żonaty z Ireną Anną ze Szpakowskich (1901–1985), mieli syna Mariana (ur. 1929).