Zygmunt Bauman
Biografia
Zygmunt Bauman urodził się 19 listopada 1925 roku w Poznaniu w rodzinie polskich Żydów, jako syn Zofii i Maurycego. Ukończył renomowane poznańskie gimnazjum Bergera.
Po wybuchu II wojny światowej wraz z rodzicami uciekł do Związku Radzieckiego, by ratować się przed działaniami Einsatzgruppen. Przetrwanie rodziny Bauman zawdzięczało matce, która pracowała jako kucharka w kantynie robotniczej. Młody Bauman kontynuował naukę za granicą, pracując w tartaku w Gorkim i później w moskiewskiej milicji, a po zakończeniu nauki wstąpił do Armii Polskiej, służąc jako oficer polityczno-wychowawczy i uczestnicząc w bitwach o Kołobrzeg i Berlin.
Po wojnie studiował na Uniwersytecie Warszawskim; obronił doktorat w 1954 roku pod kierunkiem Juliana Hochfelda, a habilitację w 1960 roku. Zajął stanowiska kierownicze w Katedrze Socjologii Ogólnej UW i redaktora naczelnego Studiów Socjologicznych. W 1968 roku uczestniczył w protestach studenckich i został usunięty z UW, po czym wyemigrował do Izraela, a następnie do Wielkiej Brytanii.
W Wielkiej Brytanii, w Leeds, kierował Katedrą Socjologii w latach 1972–1990, publikując przede wszystkim w języku angielskim. Zyskał międzynarodowe uznanie dzięki pracom Legislators and Interpreters (1987) i Modernity and the Holocaust (1989), w których analizował rolę intelektualistów i doświadczenie antysemityzmu w Europie. Po przejściu na emeryturę kontynuował pisanie książek i artykułów, błyskawicznie rozpoznawanych na arenie międzynarodowej.
Bauman zmarł 9 stycznia 2017 roku w Leeds na skutek niewydolności serca. Po skromnej uroczystości pogrzebowej jego ciało zostało skremowane, a prochy rozrzucone na terenie posiadłości Baumanów. W swoich pracach zajmował się nowoczesnością, ponowoczesnością i koncepcją płynnej nowoczesności, a także relacjami migracyjnymi i tożsamością w kontekście globalizacji.